Gedicht bij een aquarel

Mede-wordpressgebruiker Rob Haster maakte bij een aquarel die deel uitmaakt van de tentoonstelling 11 aquarellisten in Pulchri Studio een gedicht dat het beeld zo goed verwoordt dat ik er een post aan wil wijden.

Afbeelding

…………………………

De betraande kleuren nemen langzaam afstand

het lijnenspel speelt ruimte, rust en vergezicht

fluistering van een niet gedoofde achtertuin

resoneert in zwakke herinnering -zilver licht

Kom seizoenen, schilder mij weer symfonie

ontvouw de bladeren en de bloesem,

schiet weer wortel, klimop hoop in mij

Niemand zag ooit het begin van zwijgen

waar water aarde werd en aarde kleuren

-op zijn schreden keert hij terug. De tuin

spreekt lucht en duizend tijden,
.

Rob Haster

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 Reacties op “Gedicht bij een aquarel

  1. Tearful colors slowly take away
    line game play space, tranquility and vista
    whisper of an unquenched backyard
    resonates in weak memory-silver light
    Come seasons, paint me again symphony
    unfold the leaves and blossoms,
    Shoot again carrot, ivy hope in me
    Nobody ever saw the beginning of silence
    where water was earth and earth colors
    -his steps he returns. garden
    air and speaks a thousand times,

    Dammit. Google translate still has a long way to go!

    I do have to admit that the line ‘shoot again carrot, ivy hope in me’ does have a certain je ne sais quoi — the problem is that I don’t know what it is 😉

    • De betraande kleuren nemen langzaam afstand
      het lijnenspel speelt ruimte, rust en vergezicht
      fluistering van een niet gedoofde achtertuin
      resoneert in zwakke herinnering -zilver licht
      Kom seizoenen, schilder mij weer symfonie
      ontvouw de bladeren en de bloesem,
      schiet weer wortel, klimop hoop in mij
      Niemand zag ooit het begin van zwijgen
      waar water aarde werd en aarde kleuren
      -op zijn schreden keert hij terug. De tuin
      spreekt lucht en duizend tijden,

      >>Yes, damn Google translate but it also often is a bit of fun.

      “tearful colors slowly take distance
      the line game plays space, quiet panorama
      whispers of a an unquenched backyard
      resonates in faint memory-silver light
      Come seasons, paint me another symphony
      unfold leaves and blossoms
      sprout once more, climb up * (build) hope in me
      Nobody ever saw the beginning of silence
      where water turned to earth and earth became color
      – on his steps he returns. The garden
      speaks air and a thousand times,”

      * “Ivy” in Dutch is called “klimop” (climb up) so it’s a sort of word play here.
      Dutch is a language with limits when it concerns writing poetry.

      Salud and thanks pedantry!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s